Wednesday, September 6, 2017

మన్ క్యో బెహకా రె బెహకా ఆధీ రాత్ కో ...

కొయిలాల కమ్మని కధ వింటావా ? (9)

బాలాజీకి రాత్రుళ్ళు నిద్రపట్టని జబ్బు ఉంది. మూడు గంటలకన్నా ఎక్కువసేపు నిద్రపోలేడు. పగలంతా ఆఫీస్ పనులతోనూ, ఆఫీస్ అయిపోయాక చిన్నా తితకా వ్యాపారాలతోనూ బిజీగా ఉండేవాడు. ఏ పని చేసినా తనకి ఇష్టం వచ్చినట్లే చేయాలనుకునేవాడు. తన జీవితంలో తనకి నచ్చినట్లు ఉండడంలో ఎవరూ తప్పు పట్టరు కానీ ఇతరులు కూడా తనలాగే ఉండాలని కోరుకునేవాడు. తను బిజీగా ఉన్నంతసేపూ బిజీగా ఉండి... తను ఖాళీగా ఉన్నపుడు ఝాన్సీ ని సతాయిస్తూ ఉండేవాడు. ఎంత అనుకూలంగా ఉన్నా ఏదో ఒక వంక వెతుకుతూ ఉండేవాడు.

ఝాన్సీ కూడా భర్త విమర్శిస్తున్నాడని భయపడేది కాదు. అతను విమర్శించిన వాటిల్లో మంచిని వెతుక్కుని పాజిటివ్ గా ఉంటూ సంసారాన్ని ముందుకు తీసుకువెళ్ళడానికి శాయశక్తులా ప్రయత్నించేది. కొన్నిసార్లు పరిస్థితి చేయిదాటిపోయి తన సహనం కూడా నశించిపోయినపుడు ఎదురు మాట్లాడేది. అసలు ఆడవాళ్ళు ఎదురు చెప్పకూడదు అనేది బాలాజీ ఫిలాసఫీ కదా వెంటనే కోపం వచ్చేసేది. బాలాజీ కి కోపం వస్తే గ్రాంధికం లోనే మాట్లాడేవాడు. ఆ గ్రాంధిక భాష వినలేక ఝాన్సీ బాధపడేది.

కొన్నిసార్లు కారణంలేకపోయినా కారణం సృష్టించి మరీ కోపం తెచ్చుకునేవాడు. ఒకసారి బాగా ప్రేమగా ఉంటూ, ఒకసారి ఉన్నట్లుండి కోపం ఎందుకు తెచ్చుకుంటున్నాడో అర్ధం కాక అయోమయానికి గురి అయేది. కొన్నాళ్ళకి ఆమెకి ఒక విషయం బోధపడింది. అతనికి అనేక టెన్షన్లు ఉన్నా, అత్యంత సంతోషంగా ఉన్నా "నిద్ర పట్టని సమస్య" వల్ల అందరి మీదా అరుస్తున్నాడని అర్ధం అయింది.  ఆడవాళ్ళు  ఒక సమస్య ని అర్ధం చేసుకోడానికే సమయం తీసుకుంటారు. ఒకసారి సమస్య ఏమిటో అర్ధం అయిన తరువాత పరిష్కార మార్గం ఇట్టే కనిపెట్టేస్తారు.

ఉస్కో ... టోక్ న రోకో ... రోక్ న టోకో... అధీ రాత్ కో ...



   

No comments: